Voor de rubriek Mijn smaak in EW ging ik langs bij veearts Lilian Bergman in Kolhorn. Haar huis ademt de passie voor haar vak: raampjes van een oude grupstal tegen de tuinmuur, een stalen koeienkop in de huiskamer.
Al op het vmbo in Schagen droomde ze ervan veearts te worden. Mensen in haar omgeving vroegen zich af of ze daarvoor wel voldoende capaciteiten had en of ze niet erg oud zou zijn als ze klaar was met studeren. ‘Maar ik had geen plan B: ik moest en zou mijn droom waarmaken,’ zegt ze.
Bergman volgde een zwaar stapeltraject via mbo-opleidingen in Alkmaar en Barneveld, de hogeschool in Dronten en uiteindelijk diergeneeskunde in Gent. De examenperiodes waren loodzwaar. Soms kwam ze na zo’n periode zes kilo lichter terug in West-Friesland. ‘Mijn moeder bleef me steunen, zodat ik nooit zou zeggen: had ik het maar gedaan.’
Om anderen te inspireren ook hun dromen na te jagen, schreef Bergman het boek Stoeien met koeien (Boekerij) , over haar ervaringen als jonge veearts en de lange weg daarnaartoe. Lees het artikel, met foto’s van Jeannette Huisman, via de link